تاریخ: ۱۳ خرداد ۱۳۹۶

موسیقی بی‌ کلام ارژن اثر حامد صقیری منتشر شد.این قطعه از آلبوم زنان سرزمین من انتخاب شده است.

گروه موسیقی سازهای ایرانی «شاهو» با اهدافی متفاوت از گروههای امروزی سال ۱۳۷۹ تشکیل شد. آنها با توجه به قدمت و اصالت ساز باستانی تنبور و استفاده از دیگر سازهای مهجور ایرانی ساختار متفاوتی در اجرای موسیقی ایرانی ارائه کردند. این گروه هدف اصلی خود را بر احیاء و به کارگیری از سازهایی چون «چنگ ایرانی» قرار داد که سالها فراموش شده یا کمتر مورد توجه آهنگسازان و نوازندگان قرار گرفته بود.

این گروه نخستین کنسرت خود را با چنگ ایرانی در ترکیبِ سازی گروه در سال ۱۳۸۴ در تالار وحدت به روی صحنه بردند. این کنسرت وقتی اجرا شد که شاهو دو سال روی ساز چنگ که طراحی آن به دوره ساسانی برمی‌گردد پژوهش و الگوی اولیه آن را اصلاح و نواقص موجود در ساختار و صدادهی آن را برطرف کردند. همین امر باعث شد چنگ به عنوان یکی از ارکان ارکستر در ترکیب گروه سازهای ایرانی در دو اندازه به کار رود. این ساز در ضبط مجموعه آثار شاهو نیز نقش کلیدی را ایفا می‌کند.

یکی از نکاتی که گروه شاهو را از دیگر گروهها متمایز می‌کند ایجاد تنوع و ریتم در اجرای ارکستری آن است. آنها سازهای کوبه‌ای چون کوس، گبرگه، نقاره قشقایی و مازندرانی، کوزه، کاسوره، دوطبله، ضرب زورخانه و دف را بازسازی و کنار هم استفاده کردند. از دیگر خصوصیات اجرایی موسیقی این گروه بهره‌مندی از خانواده رنگین سازهای زهی آرش‌هایی با اندازه‌های مختلف، متشکل از کمانچه‌ها و دل‌انگیزهای سوپرانو، آلتو و بأس، قیچک آلتو و بأس با تنظیم چندصدایی برای نواختن خط‌های ملودیک و هارمونیک است. ترکیب سازهای زهی مضرابی شامل تنبورها و شاه تنبورها، به ربت، رباب، بم تار ژاله، دلنواز، قانون و چنگها رنگبندی تازه‌ای را در اجرای این گروه به وجود می‌آورد که تاکنون کمتر به آن توجه شده است.

قرار گرفتن «نای هفت‌بند و بالابان یا نرمه‌نای» در کنار سازهای گفته شده و پرهیز از خواننده محوری و استفاده از آواز جمعی و تکخوانی در کنار یکدیگر از دیگر ویژگیهای این گروه موسیقی سنتی ایرانی است. گروه شاهو سعی کرده در سازهای ضربی هم از تکصدایی پرهیز کند و ریتم جمعی ارائه دهد. آنها با خروج از قواعد رایج در موسیقی سنتی و تلفیق موسیقی دستگاهی و مقامی حتی در آواز به جایگاهی ارکسترال برسند.

به عقیده حامد صغیری آهنگساز و سرپرست گروه شاهو مخاطب امروزی به موسیقی امروزی نیاز دارد: «ما سعی می‌کنیم اصالت موسیقی ایرانی را حفظ کنیم ولی برای نسل جدید هم حرف جذابی داشته باشیم. پس نیازمند این هستیم که به نوآوری و خلاقیت در موسیقی سنتی برسیم.» این گروه در کارنامه خود آلبومهایی چون «برمدار تنبور»، «زنان سرزمین من» و «یادگار یار» را دارد. خروش قطعه‌ای زیبا از آلبوم «سلطانیه» است که در گنبد سلطانیه، بزرگترین گنبد آجری جهان در زنجان با همکاری ۵۳ نوازنده و خواننده موسیقی ایرانی و به آهنگسازی و سرپرستی حامد صغیری اجرا و به وسیله ۴۰ دوربین ضبط شده است.

دیدگاه